ขออภัย

ขออภัย ช่วงนี้ไม่มีบทความให้อ่าน กำลังว้าวุ่น!!

ปมด้อย ค่อยๆซึม

เบื่อโว๊ยยยยยยยย ทำไมต้องกดดันขนาดนี้ พี่ๆกูจะได้ดีไปไหนวะเนี่ย เมื่อก่อนครองตำเเหน่งหลานรัก ที่ ไม่เก่งที่สุดในตระกูล ตอนนี้ หลานรัก โง่ที่สุดในตระกูล..... กูโง่ กูก็โง่ เพราะตัวกู ไม่เห็นจะเกี่ยวเพราะเป็นหลานรักเลยโดนตามใจเลย..... ไม่เข้าใจชีวิต เก่ง เเล้วนิสัยไม่ดี ดูถูกคนอื่น เก่งไปก็เท่านั้นนะ เดี๋ยวจะต่อยให้หน้าหงายเลย.....การศึกษา ไม่ช่วย พัฒนานิสัยเล๊ย.....นี่ บ้านนี้เขาเก็บกูมาเลี้ยงป่ะวะเนี่ย เขี่ยๆมาจากกองผักตบ ทำไม ลูกหลานตระกูลนี้ เรียนเก่งหมด ยกเว้นกูวะ เริ่มสงสัยตัวเองเเล้วนะ.....โอยยย อยากหันหน้าเข้าหาธรรมชาติ อยากพักสมอง เเถวบ้าน ต้นกก สักต้นยังไม่มีให้ดูเลย มีเเต่อะไรก็ไม่รู้ เซ็งเป็ด มองไปตรงไหนก็เครียด เครียด เครียด อยากต่อยหน้าคน อยากถีบคน หืม หืม หืม จิ้มจนคีย์บอร์ดจะทะลุเเล้วนะ.....อยากไปไหนก็ไม่ได้ไป อยู่เเต่ในบ้าน มีรถ ก็ไม่ให้ขับ พอเเอบขับก็โดนด่า เเล้วโลกทัศน์วายูน จะกว้างได้อย่างไร ฉะนั้น โง่ ไม่ผิด ดูถูกคน ผิดมาก

จิตตก

ทำไมต้อง มาเบื่องานเก่า อยากหางานใหม่ ตอนเศรษฐกิจเเบบนี้วะ......เบื่อ ตัวเองมากๆ หลายเรื่องที่ควรอดทน ไม่มีความอดทน บางเรื่อง ไม่เห็นจะต้องอดทน ก็อดทนอยู่ได้......ว่างจนคิดไม่ตก ฟุ้งซ่าน กดดัน เสียจริต.....เพื่อนบอกว่า อยากทำงาน เเต่ ทำไมเลือกงาน อืมมม พึ่งมารู้ตัวว่าตัวเองเลือกงานนะเนี่ย เอยากทำอะไรที่เราถนัด ที่เราชอบ ฝืนใจทำได้บ้างเล็กน้อย เเต่ พื้นฐานต้องทำเเล้วมีความสุข เพราะ งานไหนที่เราทำเเล้วมีความสุข เหนื่อยเเค่ไหนก็ยังยิ้มได้ เเก้ปัญหาได้.....ตอนนี้ปัญหาไม่ได้อยู่ที่จิตตกอย่างเดียว มันอยู่ที่มีคุณป้ามาช่วยกดดันเพิ่ม อยากให้ทำงานเดือนละห้าหมื่นอัพ จะเป็นอะไรไม่ได้นอกจากเเอร์โฮสเตส จริงๆอาชีพนี้เป็นอาชีพที่เราทึ่งมาก กว่าเขาจะเข้าไปเป็นกันได้ ต้องทั้งเก่ง เเละ ใช้ความพยายามมากๆ เพื่อนคนไหนเราเป็นเเอร์ เราเอามาโม้ให้คนอื่นฟังได้ตลอด เเต่น่าเเปลกที่ไม่ใช่ สิ่งที่เราอยากเป็น.....เราอยากทำงานที่ได้กลับบ้านทุกวัน จริงๆเเล้วอยู่บ้านก็อึดอัด น่าเบื่อ เเต่เราก็ไม่ค่อยอยากไปอยู่ไหน ถ้าได้ทำงานไปเรื่อยๆเเระเงินเดือน 25,ooo เราก็พอใจเเล้ว เเต่ตอนนี้ สักบาทก็ยังไม่มี ทำไงดี

ความสุข คือ การได้ทำงานที่เรารัก
เเต่ ความสุขยิ่งกว่า คือ เรารักงานที่ทำได้ อือ ทำไม่ได้นี่

อจีรัง คือ โอกาส.... Perishable Beauty

นิทรรศการ อจีรัง คือ โอกาส(นิทรรศการหมุนเวียน)
28 พฤศจิกายน 2551 - 22 กุมภาพันธ์ 2552 10:30-21:00
สถานที่
ห้องนิทรรศการ 2, ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ

ครีมยกกระชับ ผ่าตัดศัลยกรรม โบท็อกซ์ สเต็มเซลล์ หรือแม้แต่การอนุรักษ์เมืองมรดกโลก ทั้งหมดคือสัญลักษณ์การดิ้นรนท่ามกลาง“ความอจีรัง” ของมนุษย์ ในเวลาเดียวกัน มันคือโอกาสทางธุรกิจจากความไม่เที่ยงที่รอให้คุณกอบโกยได้ตลอดปีตลอดชาติ
เม็ดเงินมหาศาลจากอุตสาหกรรมแห่งความ “เสื่อมสลาย” และมูลค่าจากเศรษฐกิจแห่งความ “โรยรา” จึงเฟื่องฟูสวนกระแสเศรษฐกิจโลกที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

มาสบตากับมัมมี่ กรรมวิธีต้นแบบการดองร่างสู่ความเป็นอมตะพร้อมท่องอวกาศค้นหาความหมายหลุมดำ จุดกำเนิดมนุษย์ จุดแตกดับจักรวาลค้นพบสารพันตำรับพยุงความงามให้อยู่นาน เท่านานและร่วมชมบรรยากาศกลางตลาดค้าส่งความอจีรังระดับโลกในนิทรรศการแรกที่จะตาย...ต่อหน้าคุณ

เข้าชมฟรี
ณ ศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (TCDC) ชั้น 6 ดิ เอ็มโพเรียม ช็อปปิ้ง คอมเพล็กซ์10.30 – 21.00 น. (ปิดวันจันทร์)

ปิดบริสุทธิ์ วาด รวี

คุณรู้มั้ยผมเป็นสัตว์ชนิดไหน?


"เหี้ย!"

"มันไม่ใช่มังกร!!"


อาชญากรรมเงียบที่ยืนยันความเหลวไหลของการเเสวงหาความมั่นคงให้ชีวิต
ชื่อเรื่อง ปิดบริสุทธิ์
เขียนโดย วาด รวี
ราคา 70บาท ร้านหนังสือใต้ดิน สยามสเเควร์

เป็นหนังสือเล่มเเรก ที่เรารู้สึกว่าเนื้อหาปึก ทั้งๆที่เป็นเรื่องสั้น เท่านั้น.

โอ๊ย โอ๊ย

ตั้งแต่วันที่ฉันได้คุยเพียงครู่สองคนกับเธอครั้งก่อน

กลับมานอนครวญครางละเมอ คอยพร่ำหาเธอเหมือนจะอ้อนวอนเกิดอะไรขึ้นมาล่ะเออ มันอยากรู้นัก...เปลี่ยนฉันไปจากเดิม

โอ๊ย จะเป็นเพียงแววตาของเธอทั้งคู่ฉายมาสะกดรึเปล่า

อาจเป็นดาวดวงใดใช้เธอมาหลอกเล่นกล เป็นไปไม่ได้

ออกจะงง คงเปนเพราะเธอทำสับสน เดี๋ยวอยากรัก เดี๋ยวอยากลืม

โอ๊ยยยยย...... ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเพราะเธอ

เธอทำให้ฉันรักจนใจไม่อาจถอน หัวใจมันคอยแอบๆมองแบบซึ้งๆเธอทำให้ฉันหลงใจอ่อน นอนกอดหมอน..ทุกคืน จะทนได้นานซักเท่าไร หากคิดถึง

โอ๊ยๆ....โอดโอย คิดถึงจังเธอ

ต้องมนต์

ความคิด.......

ความหวัง.......

ความฝัน..........

คงสิ้นมนต์เมื่อเฉลย.......

.......คิดเงียบๆ .....ไม่เป็นดั่งที่คิด น่าจะเสียใจน้อยกว่าคิดดัง

.......หวังเงียบๆ..... ผิดหวัง น้ำตาจะได้ไหลไม่มาก

.......ฝันเงียบๆ.....ในฝันน่าจะมีความสุขมากกว่าบนโลกเเห่งความจริง

เฉลย ก็ไม่มีอะไรน่าค้นหาอีก เบื่อมนุษย์!!

ความซับซ้อนในการใช้ชีวิต เป็นเเรงบันดาลใจให้เราอยากมีชีวิตอยู่

หลายสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตพยายามมองให้เป็นเรื่องตลก เเต่ไม่เห็นจะหัวเราะได้สักที
หลายสิ่งที่ผ่านมาในชีวิตพยายามจะไม่เศร้าเเต่ก็ร้องไห้ทุกที
ตลกดี ชีวิต ทุกครั้งที่นึกถึงคำนี้ ก็คือตอนร้องไห้ไม่ใช่ตอนหัวเราะ

ความซับซ้อนของชีวิต นี่เเหละ ที่ทำให้เราอยากรู้ อยากเห็น ไม่อยากตาย เพราะมันท้าทาย จะเป็นยังไงต่อว๊าชีวิตกู พอเจอมากๆก็กลับมาท้ออีก เป็นวัฏจักรของชีวิตที่ทุกคนต้องเจอ